سلام دخترک من!

ادامه ی نامه ها را برایت می نویسم...!

ساعت ۲.۳۰ دقیقه بامداد...

نه خوبم.....نه بد!

سیگاری روشن می کنم و به برق چشمهای تو می اندیشم....!!!

تو به جای سیگار پسته بشکن! یا آب پرتغال بنوش!تا سالم زندگی کنی!

به سرعت دارم در سیاه چال تکلف سقوط می کنم...

هر چه از تو و خودم نوشته ام و گفته ام را پس می گیرم...

و به جایش سیگاری روشن می کنم...!!!

همیشه پندارم این بود...که ما ( من و تو!) هنوز به زندگی موعود خود

نرسیده ایم و برای رسیدن به زندگی موعود ذهنمان...باید سوار بر

اسب زمان پیش برویم...

غافل از اینکه کسی نبود تا به ما بگوید:

(( هی عمو!!! زندگی همین است!!))

حالم خوب نیست!

برایم دعا کن!

چشمهای تو گل آفتابگردانند!! به کجا نگاه کنی...خدا آنجاست...!!!

هزارمین سیگارم را روشن می کنم...پس چرا سکته نمی کنم؟

نمی دانم......!!!